14 Eylül’de Entegre Yönetim Sistemlerinde Creativity 4.0 konulu konferansta konuşmacıyım, beklerim.

Point Hotel Barbaros İstanbul’da yer alacak bu etkinlikte konuşmacıyım. Dostları beklerim.

Yelkenli tekneye telsiz donatmak…

Arda 80 için uzun süredir aklımda bir telsiz donatma fikri vardı. Ben çoğunlukla yalnız çıkıyorum denize. Dolaştığım mesafelerde genellikle cep telefonu şebekesinin kapsama alanı içinde oluyorum. Ancak cep telefonunun bir kaç dezavantajı var. Öncelikle sadece bir kişiyi arayabiliyorsunuz. Telsizde ise anonsunuzu menziliniz dahilindeki tüm istasyonlar duyuyor.

İkincisi, arayacağınız kişi ya da kurumun telefonunu bilmeniz ya da önceden kaydetmiş olmanız, hemde hızlıca erişebilir olmanız lazım telefonda… Telsiz de ise mandala basıp konuşuyorsunuz.

Öte yandan bir başka tekneye kendisinin farkında olmadığı bir acil durumu – tehlikeyi bildirmek ancak telsizle mümkün olabiliyor.

Piyasada bulunan marin telsizleri araştırdım. Bir kaç firmayla temas kurdum. Telsan‘ın ana distribütörü olduğu ICOM IC-M323 VHF telsizi önerdiler. Fiyatı da özellikleri de makul geldi.

ICOM IC M323 VHF DSC
MiktarAçıklama
1 ICOM IC-M323 VHF DENİZ TELSİZİ
 Yeni sezgisel kullanıcı arayüzü, IPX7 standartlarında su geçirmezlik(1 metre derinlikte 30 dakika), AquaQuake fonksiyonu, 25 Watt çıkış gücü,ITU Class D DSC özelliği, GPS bağlantısı için NMEA giriş ve çıkışı,2 Watt dahili hoparlör.
Standart Ekipman: Telsiz, montaj kızağı, el mikrofonu, güç kablosu, Türkçe ve İngilizce kullanım kılavuzları

Fakat sadece telsiz cihazı yetmiyor, bir de size anten öneriyorlar. Bizimki yelkenli olduğu için bana Shakespeare 5215 önerdiler.

Yelkenli Tekne için VHF Marine Anten  
Shakespeare   5215                     1mt, çelik kamçı anten, yelkenli için

Satınalma safhasına geçince, size önce proforma fatura gönderiliyor. Siz de e-devletten Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü Telsiz İşletme Müdürlüğünün sayfasından elektronik olarak müracaat ediyorsunuz. Dikkat edielcek bir husus, proforma fatura ile birlikte teknenizin ruhsatı ve teknik detayları da elinizde olmalı o esnada. Hem bilgileri işliyorsunuz hemde elektronik suretlerini yüklüyorsunuz.

Müracaatı yapınca size bir bilgilendirme maili ve SMS geliyor. Sanırım hemen ertesi gün de “telsiz satınalma izniniz” geliyor ve size altı ay süre veriliyor. Altı ay içince telsizin asıl faturası ile müracaatınızı sürdürmeniz gerekli.

Telsan kredi kartıyla ödememi aldı ve hemen ürünleri kargoladı. İki gün sonra telsizim ve silindirik uzun bir kutu içinde antenim geldi. Sevindim tabii…

Ama bu ikisi birbirine bir şeylerle bağlanmalı… Telsizin arkasında ve antenin altında koaksiyel kablo bağlantısı için soketler var ama ne kablonun özelliği, ne de bizim alışık olduğumuz TV anten kablo adaptörlerinden daha büyük görünen parçalara ait bir iz var… Bir şeyler eksik.

Daha sonra anten üzerinde gelen tek sayfalık dokümanda RG58 koaksiyel kablo ve PL259 adaptör ifadelerini gördüm. Google efendiye sorunca bu parçaların hemen her yerde satıldığını ama hem pahalı hem de montajla ilgili bir sürü teknik detay olduğunu gördüm. Bu kodlarla youtube’a girince bir sürü video bulabilirsiniz.

Yine internetten siparişle bunları temin ettim. Kablonun yekpare olarak telsizden direğin en tepesine kadar uzanacak şekilde yeterli uzunlukta sipariş edilmesi lazım. Kablo ile adaptörlerin pratik olarak montajı tamamlanan tipleri var, nispeten pahalı. Bir de lehim gerektiren tipleri var, hesaplı ama bu defa havya/pasta vb. lazım. Ben pratiklerden aldım, sorunsuz olarak monte ettim.

Her şeyi birbirine bağladım. Telsizi de aküye irtibatladım. Bismillah çekip güç düğmesini çevirdim. Ekranda DSC ve GPS özelliklerinin çalışması için MMSI kodunun girilmesi gerektiğini söyleyen bir mesaj çıktı. Haydaaa… Hemen ruhsata ulaştım. MMSI numarası alanı boş… Canım sıkıldı tabii. Neyse o adımı “cancel” ile atladığımda telsizin rahatlıkla iletişime açık olduğunu fark ettim. Alma – verme fonksiyonları son derece etkili çalışıyordu. Bir süre yakınımızdaki Gemlik limanının telsiz trafiğini merakla dinledim. Güzel bir imkan oldu.

MMSI kod numarası kafama takılmıştı. Hemen Gezgin Korsan portaline girdim. Başta ilk müracaatı yaparken telsiz tipinin sadece VHF değil aynı zamanda DSC (acil durumlarda otomatik text mesajı yayınlama özelliği) olduğu belirtilmeli imiş. Tekrar Telsiz İşletme Müdürlüğü ile temasa geçip dilekçe verdim. Bu arada bu işlemleri kargo ile rahatça yapıyorsunuz. Müdürlüğün çalışanları da son derece gayretli ve yardımcı olmayan çalışan kişiler. 45 TL daha yeniden harç yatırdım. Bu arada tüm harçlar Vakıfbank’a yatırılıyor.

Telsiz İşletme Müdürlüğü MMSI numaramı ve ruhsatın elektronik bir kopyasını bana hemen yolladılar. Birkaç gün sonra da ruhsatın aslı kargoyla geldi.

Telsan’daki arkadaşları aradım, MMSI kodunu benim cihaza kendim girebileceğimi söylediler. Bir sonraki açılışta MMSI numarasını kitapçıktaki yönergeye uyarak kaydettim. Dikkat, bu işlemde hata yaparsanız düzeltme imkanı yok, cihazı satıcıya göndermeniz gerekiyor.

Artık rahatım. MMSI numaram var benim. 🙂 Niyeyse… Bir şeylerin eksik olması insanda huzursuzluk yapıyor. Ayakkabının içinde kalmış küçük bir taş gibi.

Son olarak benimki gibi kabin içi alanı küçük bir teknede telsizi nereye koyacağınız önemli bir sorun oluşturuyor. Ben hala düşünüyorum. Hem dışarıdan duyup, eğildiğimde yetişebilmeliyim, hem de içeride fazla kalabalık oluşturmayan bir yere koyabilmeliyim. Şimdilik seyyar vaziyette kullanıyorum.

Denizle şaka olmaz…

Denizcinin kol saati olmazmış… Sakin, dikkatli ve hesaplı olmak lazım.

11 Ağustos 2018 günü denizde çok ilginç bir badire atlattım.

Yazın ortasını geçmişiz. Marmara’da kuvvetli poyrazlar var. Bazen dalgalar benim 5,3 metrelik yelkenlimin boyunu aşacak şiddete ulaşsa da, ben rüzgar varken denize mutlaka çıkmak istiyorum.

1,5 sene önce aldığım 6 beygirlik Mercury dıştan takma motor her nasılsa arızalandı. Sürekli stop ediyor. (Çocukken “istop” derdik, hatta topla oynanan istop diye bir oyunumuz vardı.) Gemlik’te yetkili servise gösterdim, bir – iki bakım – onarımdan sonra kabahati yakıtta buldular. Birkaç gün düzeldi gibi ama hastalığı sonradan tekrar nüksetti. Gaz yemiyor, yüke binince stop ediyor. Ama ite – kaka gidip geliyorduk. Tekrar servise gitmesi lazımdı.

Bir kaç kere denizde stop edip çalışmayınca, mecburen etraftaki kaptanlardan yardım isteyip tekneyi çektirdim. Ama teknede bir de yedek motor bulundurma düşüncesi belirdi. Biraz araştırdım. Tomking 3,5 beygir 2 zamanlı bir küçük motor satın aldım. Aslına biraz ağaç kesme hızarından bozma bir şey gibi görünüyor ama bayağı ciddi çalışıyor. Şaka gibi, oyuncak gibi…

Her neyse, benim Mercury’i yedeğe alıp bu ufaklığı denemek için yerine taktım. 1:20 yağ/benzin karışımını hazırlayıp deposunu doldurdum. İpini çektim hemen çalıştı. Gayet güzel güç üretiyor. Hadi dedim marina içinde bir-iki tur atayım. Halatları çözüp yerimden çıktım. Performansı fena değil, dar zamanda çok işe yarar. Bir kusuru var, sadece ileri çalışıyor, geri vites için şanjman yok, ama motor 360 derece dönebiliyor.

Marinadan çıkıp açıkta bir göreyim, yapabilirsem yelkenleri de açayım dedim. Ama bu tecrübeli bir denizcinin yapmayacağı bir şeydi. Çünkü yelkenle denize çıkmak için mutlaka biraz ön hazırlık lazımdı.

Rüzgar şiddetli değil ama öğleden önceden kalma bir soluğan var, dalgalar büyükçe geliyor.

Bu arada geçirdiğim badireyi izah için biraz teknik bilgi vermem gerekli. Bizim kullandığımız “sloop” tipi yelkenlilerde, teknenin orta altından aşağıya doğru inen “salma” denilen genellikle dökme demir veya kurşundan yapılan ağır bir parça bulunur. Bir çok görevi olan, çoğu kez köpek balıklarının sırt yüzgecine benzeyen bu parça kısaca yelkenlere binen rüzgar basıncını dengeler, suya karşı yanal direnç oluşturarak teknenin ileri hareket etmesine imkan verir. Ama nihayetinde su altına uzanan bir parçadır ve sizin karaya yaklaşma mesafeninizi arttırır. Her denizci teknesinin su çekimi mesafesini bilmelidir. Bizim Tiny17’mizin su çekim 80 cm idi. Yani yaklaşık 1 metre derinliğe kadar sahile yanaşabilirdik. aksi taktirde salma dibe değer, tekne karaya oturur,  yanlamaya başlar ve kontrol edilemez hale gelir.

Aşağıdaki basit çizimde durumu biraz izah etmeye çalıştım.

Tehlikeli durum nasıl oluşuyor?

Velhasıl, motor beni tam marina ağzına getirdiğinde, kafadan aldığım ve poyrazdan gelen rüzgar müsaade ettiği için ana yelkeni basmaya başladım. Benim ana yelken direğe yelken arabası denilen, perdelerde kullanılan kopçalara benzer şekilde çalışan plastik parçalarla bağlanıyor. Bunlar bazen kanal içinde sıkışabiliyor, fazla yüklenirseniz kopabilir veya iyice sıkışabilirler. Bir kaç kez başıma geldiğinden biliyorum. yine aynı şekilde bir sıkışma oldu. Ben yeni küçük motorun kontrol sapını bırakmaya mecbur kaldım. Bu arada yarım basılı olan ana yelken doldu ve beni yana çevirdi. İrice bir dalga da çalışan motoru 180 derece çevirdi ve sapı suya girdi. Elektrikli on/off kontrol anahtarı da suya girip ıslanınca kısa devre yapıp motor stop etti.

Olayın geçtiği yer aşağıda:

Rüzgar beni iskele kontradan basarak sahile itmeye başladı. Mesafe çok kısa, hemen salma dibe değebilir. Hemen demir atıp tekneyi durdurmam gerektiğini düşündüm. Böylece rüzgarı kafadan alıp, ana yelkene de müdahale edebilecektim.

Hızla teknemin pruvasına geçtim, ama tekne fındık kabuğu gibi çalkalanıyor. Her zaman tedbir için demiri kısa bir el incesi ile baş koç boynuzuna bağlarım. Meret düğüm çözülmüyor, bense her saniye karaya doğru gidiyorum. Güç bela demiri attım, tekne hemen düzeldi fakat adım gibi eminim demir tarayacak, zira kaloma verecek imkan yok.

Bu arada hemen bizim barınak yöneticisi Murat kaptanı aradım. Bizim hızır eleman Fatih’i küçük bir taka ile yardıma gönderdi. Fakat aradan geçen 10 – 15 dakika için demir azar azar gevşeyerek beni iyice karaya yaklaştırdı. Fatih bana halat verdiği dakikada salmanın zemindeki kurma sürtme sesini duymaya başlamıştım. Son anda yana devrilmekten ve sonucunda bir sürü başka hasardan kurtuldum.

Velhasıl; denizle şaka olmaz. Hazırlıksız, plansız, düşüncesizce denize çıkılmaz. Denizin verdiği heyecan ve mutluluğa bir an önce kavuşmak için asla acele etmemeli.

Denizcinin kol saati olmazmış… Sakin, dikkatli ve hesaplı olmak lazım.

Direkte makara değişimine alternatif bir çözüm…

Yeni teknemizi kendi barınağımıza nakletmek için çıktığımız ilk seyirde ana yelken mandarını taşıyan makara direğin tepesindeki yerinden bir şekilde çıkarak, halat-yelken-makara hepsi aşağıya düşmüş, makaranın bilemediğim bazı parçaları da denize gitmişti.

Bizde nakil için seyrimizi sadece cenova  (ön yelken) ile yapmıştık.

Bizim teknenin diğer halatlarının da elden geçmesi, bazılarının değişmesi gerekiyor. Ama bunun için ne vaktim, ne de bütçem müsait. Şimdilik acil olduğu için internetten (www.marintekstore.com) iki yön makarasını hızlıca sipariş ettim. Ertesi gün geldi.

Bunlardan büyük olanının MWL (Maksimum Working Load) kapasitesi 500 kilogram. Diğerinin ki ise 350 kilogram. Uygun bir halat ile bir kişiyi rahatlıkla ve emniyetli bir şekilde direğe çekebilecek güçteler.

Ronstan ağır yük yön makaraları
Ronstan ağır yük yön makaraları

 

Ama bunu yapabilmek için her şeyden önce bir şekilde diğerin tepesine ulaşıp bu makaralardan en az birini halatıyla birlikte takabilmemiz lazımdı. Bunun için üç yol vardı bildiğimiz:

  • Direği yatırmak
  • Direğe tırmanmak
  • Direğe sepetli vinçle ulaşmak…

Dördüncü opsiyonu bizim komşu Adil kaptan’dan öğrendik. Marinada bağlı Otantik Otel &Restoran’a aborda olup onun üzerinden çalışmak… Turan Emeksiz adlı bu eski şehir hatları vapuru, şimdi bir otel restoran. Muhtemelen gençliğimde bu vapurla çok defa seyahat etmişimdir, çünkü ismi çok tanıdık.

Bu harika fikri hemen uyguladık. Otantik’e yanaştığımızda sağ olsunlar çok yardımcı oldular, talebimizi kabul ettiler. Üçüncü kattaki terasa çıktığımızda direğin tepesi el – göz mesafesindeydi. Tekneyi biraz yatırıp  kolaylıkla yeni iki makarayı ve ana yelkenin makarasını monte edip halatlarını verdik.

Eski İstanbul şehir hatları vapuru Turan Emeksiz, şimdiki Otantik Otel & Restoran…

 

Artık yedekli bir şekilde makara ve halatlarımız hazırdı. Hemen marinadan çıkıp rüzgarsız havada yelkenleri bastım. Allah’a çok şükür, sorun yok…

Tekrar marinaya döndüm. Ama, tam yanaşırken hafif bir rüzgar çıktı, beni ateşledi. Tekrar çıktım, ve çift yelkenle kayda değer ilk seyrimi yaptım.

Güzeldi; tekneye alışmaya ve daha çok güvenmeye başladım.

Bu arada kadraja giren radar reflektörünü sonradan düzgünce bağlayıp yükselttim.

 

Marina içinde

Bizim yeni teknenin dışarıdan çekilmiş ilk videosu bu. Balıkçı barınağında beni bekleyen Adil kaptanı almaya gidiyorum, motor rölantide çalışıyor. Hem benim ağırlığım, hem de tekne içine yerleştirdiğim malzemelerin dengesizliği nedeniyle teknenin pruvası biraz yükselmiş, su hattı çizgisi görünüyor.

Seyirde de önemli bir konu olduğu için, teknedeki yüklerin oluşturduğu ağırlığın dengeli olarak dağıtılması lazım.

Arkada ilk görünen vapur Adalet Bakanlığına bağlı. İkincisi ise Otantik Hotel & Restoran.

Güzelyalı Marina, kapasitesi sınırlı ama lokasyonu güzel bir barınak. Mudanya İDO iskelesi ile sırt sırta komşuyuz. Marina ağzında derinlik salması uzun tekneler için sıkıntılı ve kum birikmeye devam ediyor. Burası poyrazda içeriye hatırı sayılır düzeyde dalga alıyor.  Bu nedenle kapasite arttırmak için yüzer ponton koyulamıyor.

Çay Ocağının “Özel Statülü Müşteri” (ÖSM) Yönetimi Stratejisi

Maslak’ta bir plazada çalışıyoruz. Yani “plaza insanı” tabir edilen beyaz yakalı grubuna dahiliz.

Ama her cuma, Tarabya’ya gidip, öğlen yemeğimizi küçük ama sevimli bir esnaf lokantasında yiyoruz. Çıkışta, lokantanın hemen arkasında bulunan ve ülkemizdeki hemen her  çarşının ayrılmaz bir parçası olan çay ocağında biraz oturup çay içiyoruz.

Bu adetimiz epey bir süredir devam ettiği için artık hem oradaki insanlarla hem de çay ocağını işleten arkadaşlarla bir parça tanıştık. Biz her ne kadar şirketimizi, görevlerimizi söylemediysek de; son derece sıcakkanlı, konuşkan ve hayli uyanık garsonumuz bir süre sonra özellikle bana “müdürüm” diye hitap etmeye başladı.

Belli ki namım buralara kadar gelmişti. 🙂

Bu “müdürüm” tabiri ortaya çıktıktan sonra çay ocağındaki sesli sistemde siparişlerin de giriş şekli değişti: “Üç çay çek, yaldızlı” veya “iki oralet, müdürüme” gibi…

Sonradan fark ettik ki; bizim bardaklar diğer masalardaki ince belli, sıradan ve renksiz kahvehane bardaklarından farklı. Ortasında altın yaldızlı bir hale bulunuyor.

Eee, ne de olsa biz özel statülü müşteriyiz…

Bize özel bir muamele yapılıyor, kendimizi iyi hissedeceğimiz bir ayrıcalık sunuluyor. Hafiften de bize duyuruluyor ki, içtiğimizi normal çay zannedip gaflete düşmeyelim. Gene gelelim, hep gelelim…

İşte sözünü ettiğim çay bu: Müdür çayı…

 yaldızlı bardakta çay

Çay ama bildiğiniz çay değil…

Yeni Tekne – Ege Yat 23

İlk göz ağrımız olan Tiny 17’yi yeni sahiplerine devredip İstanbul’a uğurladım. O artık Joy ismiyle Küçükyalı balıkçı barınağında olacak. Özleyeceğiz.

Onu satmadan birkaç gün önce Kurşunlu’daki komşu marinada satışa çıkan iyi durumda ve 7 metrelik bir tekne ilanına rastladım. Gittim, gördüm –  görüştüm. Yaş ve modeline göre yüksek fiyatlı da olsa iyi durumda olduğu için biraz zorlanarak  satın aldım, Allah’a hamd olsun.

Bu yeni tekne bir Ege Yat 23. WC kabini, iki kişilik baş altı yatağı, küçük mutfağı ve marşlı motoru ile daha kullanışlı bir tekne. Bir kaç günlük seyirlere çok rahatlıkla çıkılabilir.

Yeltes Halley 7 ve Hunter 23 modellerinden esinlenerek, eskiden Üstündağ olarak bilinen şimdi Ege Yat olarak faaliyetlerine devam eden firma tarafından 2006’da üretilmiş bir tekne.

İlk seyrimize ait kısa videoyu aşağıdan izleyebilirsiniz.

Bu seyirden sonra bizim eski teknenin yerine bağladık ARDA’yı. Son hali böyle:

Arda 80 yeni marinasında dinleniyor.

Yeni videolarını yakında youtube kanalımda görmeniz mümkün olur inşaallah…

Karadeniz’de yelken yapmak, boş barınaklarda kışlamak…

Benim memleket Sinop – Ayancık. Sinop, bazı anketlerde Türkiye’nin en mutlu kenti olarak geçiyor. İnanırım, zira yolu, sanayisi, tarımı,  olmadığından, bugüne dek iyi tanıtılamamış tarihi yerleri vb. dolayısıyla, çok dikkat çekmiyor. Netice olarak şehirde ve ilçelerinde kirllilik, trafik, gürültü – patırtı da yok. Çoğunlukla devlet memurları ve esnafların çalıştığı ve emeklilerin tercih ettiği, nüfusun çoğu ilden küçük olduğu bir bölge burası.

Ama muhteşem ve dokunulmamış bir doğası, harika insanları var.

Hele benim ilçem, Ayancık, daha da küçük ve sevimli bir yer; adı üzerinde  Ayancık çayının deltası üzerinde kurulmuş bu küçük sahil kasabası. Bilinmeyen ve aslında ilginç bir çok özelliğe sahip.

Biraz batısında, Çaylıoğlu köyünde, İstifan Burnu denilen bir çıkıntısı var. Burada uzun zaman önce yapılmış bir balıkçı barınağı var. Hayli büyük. Sanırım bir dönem liman olarak düşünülmüş, ama hem kara yolu bağlantısı olmaması, hem de  bölgede nakledilecek hammadde/ürün üretilmiyor olması projeyi aksatmış.

Karadeniz, doğasıyla, deniziyle, insanıyla ve bitmek tükenmez bilmeyen poyrazıyla aslında yelkenli ve yat turizmi için çok elverişli bir parkur. Bunun için basit bazı düzenlemeler ve biraz tanıtım yeterli olur.

İstifan burnu ve Karadeniz hattında bulunan benzeri balıkçı barınakları, yat turizmi için basitçe revize edilebilirler. Su, elektrik ve yakıt ikmali yapılabilecek imkanlar oluşturulabilir. Keza gelen misafirlere karada da köylere, yaylalara, turistik yerlere turlar yaptırılabilir.

Marmara ve Ege’de neredeyse tamamı dolu olan, yer bulunsa da fahiş fiyatlarla hizmet veren marinalar ve barınaklar aslında bir fırsat da doğuruyor. Karadeniz barınakları, bu güzel ve bakımı pahalı tekneler için  kışlamak, bakıma alınmak için güzel ve hesaplı bir seçenek oluşturabilir. Bu şekilde düşük gelirli bu bölgede yeni bir ekonomi ve kazanç kapısı da açılabilir…

SV Bursa Proje

2015 yılında satın aldığımız bu Tiny 17, 17 feet  boyundaki (5,3 metre) Şaşal Denizcilik yapımı yelkenli, uzun yıllardır uğraştığımız, hayal kurduğumuz denizcilik maceramızın başlangıcı oldu. Adı bizden önce “Bursa Proje” olarak konmuştu. Kişiliğine dokunmamak için ismini değiştirmedik.

Okul yıllarımızda yaz aylarında çalışmaya gittiğimiz Marmaris’te, gece mesaisini bitirip gündüze varınca; Mavi tur’dan dönen fiber teknelerin temizliğini yapardık. Bu teknelerle ilk temasımız o zaman olmuştu. O yıllarda hem çok pahalı, hem de çok az insanın bildiği bu fiber tekneler, hayallerimizi süslemeye başlamıştı.

Yıllar içinde, çalıştığım şirketin yelken takımı kuracağını duyduğumda ilk adaylardan biri oldum. Sonra kurslar, seyirler geldi. Hemen ardından ADB (Amatör Denizci Belgesi) aldım.

Bu küçük tekneler, bir bakıma spor arabalar gibidirler. Küçük ve kullanışlıdırlar, bir – iki kişi için yeterli alan sağlarlar. Kısa mesafeli seyirlerde, günlük gezilerde hiç sorunsuz ve kolay kullanım imkanı sunarlar. Aslında uzun mesafelere de çıkarlar. Ancak büyük denizlere çıkmak için epeyce deneyim ve donanım gerektirirler. Bizimkinden daha küçük teknelerle okyanus geçen çılgın denizciler var dünyada.

Bizim kültürde yatı – katı olmak zenginlik alameti gibi görünüyor. Aslında böyle bir tekneye oldukça mütevazı bütçelerle sahip olmak mümkün. Bugün online satış portallerinde 15 – 25 bin TL arasında orta halli yelkenliler bulmak mümkün.

Bizim Tiny, zorlarsanız üç kişiyi yatırır, beş kişiyi gezdirir.  Çok denizcidir. Yelken performansı iyidir. Yarış teknesidir diyemem ama birçok büyük tekneyle yarışabilir. Orsa seyri fena değildir. Kıçtan takma motorla hareket ettiği için çok süratli değildir. Ama zaten yelkenlilerden sürat değil menzil beklenir.

Bu arada ülkemizde 10 beygirin altında motoru olan ve/veya 7 metrenin altındaki tekneler için ADB ve Telsiz ehliyeti gerekmiyor.

Tiny bize ve hayatımıza bir çok değişik açılım getirdi. Bunlara ilişkin paylaşımlarım olacak inşaallah…

İlk İntiba önemli… Ama yönetilebilir mi?

İş dünyası bir şekilde “ilk intiba” konusunu önemsiyor gibi görünüyor. Toplantılar, mülakatlar, satış görüşmeleri vesaire, ilk intibaların elde edildiği alanlar olarak hep dikkatimizi yoğunlaştırdığımız, kendimizi -kıyafetimizi – duruşumuzu kontrol etmeye çabaladığımız anlar oluyor. Sahte gülücükler, şiddetli el sıkışmalar, bir türlü kesilmeyen göz temasları, suskun kalamadığımız saniyeler vesaire… Hepsi etkili bir “ilk intiba” için.

İlk intiba; iki ayrı insanın birbirini algılaması, iki ayrı alem, iki ayrı dünya, iki ayrı algılayış ve yorumlayış biçiminin ilk kez karşılaşması aslında. Bu ilk temas, birbirine salınmış iki denizin kavuşması, karışması, köpürmesi gibi biraz taşkın, geçici ve bulanık bir deneyim. Bu karşılaşma esnasında kişilerin hangi özellikleri sebebiyle nasıl bir algı bükülmesi yaşadığını çözümlemek hayli zor. Kişisel farkındalık ve derinlik lazım.

Yer, zaman, çevresel koşullar gibi algılarımızı, duygularımızı derinden etkileyen dış faktörlerden sıyrılıp karşımızdaki insan hakkında saf ve isabetli bir ilk intiba üretmek de, her kula nasip olamıyor. Objektif olabilmek her zaman olduğu gibi “imkânsız“.

İnsanların dış görünüşleri, ses tonları, diksiyonları kıyafetleri gibi yüzlerce özellikleri; bu özelliklerin her bir versiyonuna karşı bizim tecrübe ve deneyimlerimizden hareket alan “kanaatlerimiz” var. Aslında bu kanaatlere utanmadan – çekinmeden “önyargılarımız” da diyebiliriz. Hepimizde var.

Özetle, binlerce mülakat ve toplantıdan sonra benim anladığım; insanların iyi bir izlenim bırakmak için kendilerini sıkması, şekilden şekle girmesi ve bazı klişe davranışları takınması yarar sağlamıyor.

Zira, bıraktığım ilk intiba büyük ölçüde benden değil  karşıdaki insandan kaynaklanıyor, onun zihninde oluşuyor, dayanağı ve kaynağı onun geçmişi ve dağarcığı… Bu alan ise bilinemez ve yönetilemez.

Herkes olduğu gibi davransa yeter. Mevlana hazretleri sekiz asır önce özetlemiş, biz de ballandırıp uzatıyoruz: “Ya olduğun gibi görün, ya da göründüğün gibi ol”.