Benim İlk İş Deneyimim…

1990 yılında Harbiye’den mezun olunca, doğrudan kıtaya, göreve gittim. Bir süre sonra ailemin tercihleri nedeniyle tarihi belirsiz bir şura toplantısı sonrasında ordudan atılacağımı ve o zaman dek bir kariyerim olamayacağını öğrendim. Büyük hayal kırıklığı ve üzüntü içinde, yıllar sürebilecek bu bekleyişe katlanamayacağımı anladım. O dönemde 15 yıl mecburi hizmet şartı vardı, istifa etmek veya ayrılmak mümkün değildi. Ailem de durumu bilmedikleri için ayrılmama şiddetle karşıydı.

İzne çıktım ve hiç dönmedim. 1992 yılı baharıydı.

Ankara’ya gittim. Nişanlım orada öğrenciydi. Kolluk kuvvetlerince aranacağım için ailemle temas kuramazdım. Saklanmalıydım. Geride bıraktığım bir subay arkadaşımın tavsiyesi ile tanıştığım bir başka öğrenci arkadaşın evinde kalmaya başladım.

Nüfus kağıtlarımız askeri lisedeyken elimizden alındığı için askeri kimlik kartım dışında kimlik belgem yoktu. Herhangi bir yerde resmi olarak çalışamazdım. Hem zaten ne iş yapacaktım? Toptan, tüfekten başka bir bilgim – becerim yoktu. Ama liseden beri gitar çalıyordum ve çok emek vermiştim. Sesim de fena değildi. Yeni ev sahibim beni çok iyi düzeyde elektrik gitar çalan bir başka arkadaşla tanıştırdı. Çalışmak üzere Marmaris’e gittik. Nisan ayı ortalarıydı, henüz sezon açılmamıştı, turist de iş de yoktu. Ordudan aldığım son maaşım da pansiyon/yemek derken bitiverdi. Tutumlu davranamamıştım.

Plajda uyumaya ve kordonda kaldırıma oturup gitar çalarak, topladığımız üç-beş kuruşla karnımızı doyurmaya başladık. O günlerdeki duygularımı, yalnızlığımı anlatamam. Dışarıda yatmak, basit şeylerle beslenmek bana ağır gelmiyordu, alışıktım. Ama duygusal olarak çok zorlanıyordum. Ailemin veya devletin himayesi olmadan ilk defa “gerçek” insanlar arasındaydım. Kendi varlığımdan başka hiçbir imtiyazım yoktu.

Ankara’daki birisi bana Marmaris’te ordudan yeni ayrılmış bir denizci teğmenin bir mekân işlettiğini, yardımı olabileceğini söylemişti. Umutsuzca o mekânı arıyordum ve ansızın her gün geçtiğim yolun üzerinde buluverdim.

Mekân sahibi beni dinledi ve moral verdi. Bize vereceği müzik işi yoktu ama yan iş olarak yaptığı mavi tur firmasında, turdan dönen gezi teknelerinin temizlik işini önerdi. Haftalık veya iki haftalık sürelerle, özellikle yabancı turistlere kiralanan fiber yelkenliler tur dönüşünde bir sonraki misafir için baştan sona temizleniyordu. Yatak çarşaflarından bulaşıklara, güverteden klozetlere kadar ciddi bir temizlik işi vardı. Tekne başına sigortasız ve yevmiye usülü 30 DEM (şimdilerde kalmadı – Alman Markı) ücret vardı. Günde, biri sabahtan öteki öğleden sonra olmak üzere iki tekne temizlenebiliyordu. Üstelik misafirlerin teknede bıraktıkları her türlü kadro dışı eşya ve erzak benim olacaktı!

Temizlik… Benim gibi ömrü askeri ve yatılı okullarda geçmiş, her sabah yatağını jilet gibi düzeltmiş, mıntıka temizliğinden silah temizliğine kadar her konuda deneyim sahibi olmuş biri için çok kolay bir işti. Aslında iş bile değildi. Fakat insanlara emir vermeye alışmış, kendince bir gururu olan bir gençtim. Klozet temizlemek, yerleri silmek ve bunu para için yapmak çok ağırıma gidebilirdi. Ama kendimi denemek ve duygularımla yüzleşmek istedim. İşi aldım. Diğer arkadaşım ise başkasının pisliğini temizleyemeyeceğini düşündü.

İlk sabah marinaya gittiğimde beni Finlandiyalı orta yaşlı bir bayan karşıladı; Ingrid. İşi sert bir tavırla tarif etti. Pek yüz vermiyordu. Belli ki benim gibi birçok gençle muhatap olmuş, böyle davranması gerektiği kanaatine varmıştı. Kötü bir Türkçesi vardı ama ben askeri liseden gelen iyi İngilizcemle cevap verince çok rahatladı. Uzun uzadıya bilgi verdi. İşi düzgün yapmazsam, ya da sonradan misafirlerden şikâyet gelirse neler olacağını “fırça tadında” izah etti.

Tuhaf bir şekilde emir almaya alışık olduğumu ve bana çok dokunmadığımı fark ettim. Zira, işi onun tarif ettiğinden daha hızlı ve iyi yapabileceğimi görmüştüm. Onun beklentisi önceki deneyimleri sebebiyle çok düşüktü. Onu şaşırtabilirdim.

Nitekim, aldığım ilk tekneyi 3 saat içinde bitirdim. Sadece temizlemedim, denizci tabiriyle güverte üstünü de neta edip toparladım. Bir sırt çantası dolusu erzak da çıkarmıştım. İçinde kutu kolalardan açılmamış makarna paketlerine, peynir zeytinden giyeceklere, hatta nakit paraya kadar her şey vardı. Ingrid gelip tekneyi kontrol ettiğinde, sessizliğinden memnun olduğunu anlamıştım. Hemen ikinci tekneye geçtim. Onu da aynı şekilde bitirdim.

Artık devamlı gitmeye başladım. Gerçi her gün iş olmuyordu ama Ingrid birkaç gün sonra beni marinadaki yabancılara ait özel yatlara temizlik için göndermeye başladı. Hem yabancı dil biliyor olmam hem de işimin kalitesi beni öne çıkarmıştı. Özel teknelerde zamlı olarak aldığım 50 DEM ücretin yanı sıra şaşırtıcı bir şekilde “bahşiş” vardı. İlk gittiğim 52 metrelik yarış yelkenlisinin sahibi bana 100 USD bahşiş vermişti… Dönüşte bunu Ingrid’e uzattım, gülümseyip “o senin paran” dedi.

Müzik işini unutmak üzereydim. Param olunca pansiyona tekrar geçmiştim. Diğer gitarcı arkadaşım benden umudu kesince oradaki bir başka gruba katılıp beni bıraktı. Ama tam da o sırada, Barlar Sokağı’ndaki bir mekandaki küçük ilanı gördüm. “Müzisyen” aranıyordu. İçeri girdim. Sanırım artık kendime güvenim biraz daha yüksekti.

Önce yöneticiyle, sonra öğretmen emeklisi patronla tanıştım. Aslında iki üç kişilik bir grup ya da piyanist arıyordu ama benim de anne babamın öğretmen olduğunu öğrenince “al gitarını gel biraz çal bakalım” dedi.

Biraz sonra mekânın köşesindeki küçük sahnedeydim. Repertuvarım genişti. Dosyamda yıllardır biriktirdiğim her türden 1200 kadar şarkım vardı. Yarım saat kadar beni dinledi, birkaç şarkı sordu. “Tamam şimdilik sahne boş kalmasın ben başkasını buluncaya kadar her akşam saat 10:00’dan 01:00’a kadar program yap” dedi. Gecelik 200.000 TL alacaktım. Sanırım o zamanlar 50-60 Mark civarında bir paraydı. Bu işte de bahşiş çoktu ve ben de sanırım pek fena değildim. Bir defasında Akdenizli bir turist o zamanlar meşhur olan “Telli Turna” şarkısını tekrar söylemem için bana 50 USD bahşiş vermişti.

Patrona, nişanlımın okuduğu ODTÜ’de öğrenci olduğumu söylemiştim. Sigorta yapmayacağı için benden belge de istemedi… Ben başladıktan sonra, başkasını aramadı. Sanırım; hemen yakın arkadaş olduğum yönetici, kapıdaki ilanı kaldırmıştı, gelenleri de geri çeviriyordu. Bütün sezon arada çaldım.

Artık gece müzik yapıyor, gündüz teknelere temizliğe gidiyordum. Birkaç gün sonra denizci teğmen arkadaşım bana geldi. Ev arkadaşlarıyla anlaşamadığını, onların evden ayrıldığını, eğer istersem onunla kirayı ve giderleri paylaşmak kaydıyla kendisiyle kalabileceğimi söyledi. Belli ki o da benim gibi sivil hayata ve sivil insanlara uyum sorunu yaşıyordu. Yanına taşındım.

Her sabah, bir önceki gün kazandıklarımı şimdi kapanmış olan Pamukbank’ın ATM’sinden nişanlımın hesabına yatırıyordum. Kendim hesap açamaz, şubeye girmeye bile cesaret edemezdim.

Sezon biterken Marmaris’te kendine göre tanınmış, çevresi olan ve bankada 10.000 DEM biriktirmiş birisiydim. Kendime göre hayatımı bir düzene sokmuştum. Ben yapmaya karar verdikten sonra, her işi alabileceğimi, her şeyi başarabileceğimi hissetmiştim. Çalışmak isteyene iş çoktu, Allah yardım ediyor, önünü açıyordu. İşverenlerimin başının belası değil, çözüm ortağı olursam, onlara beklentilerinin üzerinde servis verirsem hemen göz dolduracağımı ve yetki kazanacağımı anladım. Askeri okullarda ve orduda elde ettiğim ve anlamsız olduğunu düşündüğüm birçok bilgi ve becerilerin sivil hayatta da beni desteklediğini hatta kimi zaman öne çıkardığını gördüm.

Ankara’ya barmen arkadaşımla döndük, onun yanına taşındım. Artık ne yapacağımı, nasıl yapacağımı anlamıştım. Profesyonel hayatıma bir şirkette “Personel ve İdari İşler Şefi” olarak başladım. Bu, ordu mensuplarının kolayca alabildikleri ve tercih edildikleri bir görevdi.

Fakat ben, patronumu şaşırtabileceğimi biliyordum…